Hayat Kadınları ve Çocukları

Saat 02:47..
 
Uykusuzluğumun kaçıncı günü unuttum.
Yağmurun sesine irkiliyorum...
Yatağımın kenarındaki pencerenin perdesini aralıyorum,
Nasıl da güzel...
 
Başka bir çatı altında,
Başka bir hayatta olduğum gerçeği
Sızı gibi gelip oturuyor içime...
Asitli birşey boğazımı dalıyor...
Etrafıma bakıyorum...
Küçücük odamın heryerinden hayallerim fırlıyor.
Çağrıştırdığı şey hep aynı sanırdım önceden?

Ev arkadaşım uyanmasın diye,
Parmaklarımın ucunda buluyorum kabanımı.
Hakiki yün diye çuval dolusu para saydığım
Ve her ıslandığımda koyun gibi kokmama sebep olan kabanım.
Ipodumun kablosunu doluyorum elime.
Bir hayalet gibi terk ediyorum evi..
Demir kapı gürültü çıkarıyor.

Kulaklarımda James Blunt...
 
Soğuk, soluğumu kesecek gibi.
Rüzgar yüzümü tokatlıyor ne zalim!
Buzda kayıyor ayaklarım.
Dizlerimin üzerine çakılırken aklımda sevdiklerim..
Uykudalar...
 
Hızlı adımlarım aklımın peşinde!
Tarabya sahilinde alıyorum soluğu.
En boş gözlerim ve en kırılgan yanımla,
Bakıyorum...
Denize bir başka yağıyor sanki yağmur?
Bir yerden bir ses geliyor!
 
Kocaman kahkahalar çınlıyor gecenin karanlığında.
Sabahın ilk saatlerinde minicik okul çocuklarını aydınlatan
Sokak lambaları,
Gece olunca kire bulanmış insanlara şahitlik ediyor.
 
Garip...
Kahkahanın geldiği yöne bakıyorum.
Kontrolüm dışında göz göze geliyoruz.
İki hayat kadını yaklaşıyor oturduğum banka.
Hayırdır güzelim yolunu mu kaybettin? Hahahhaaaa!

Deviriyorum gözlerimi yere...
Utanma kız! Biz annen yaşındayızdır senin! Hahahaha!
Yanıma oturuyorlar sessizce.
 
''Hayat...'' diyor biri...
''Evet hayat...'' diyorum içimden...

Oturduğumuz bank,
Dünyanın en ağır yükünü taşıyor...
Başını omuzuma dayıyor sarı saçlı olanı...
Kulaklarımda Robbie Williams: Advertising Space
''Gözlerinin içinde dünya yanıyordu...''

Birlikte dinliyoruz...

Sustuk...
Derin bir nefes aldık ikimiz de aynı anda...
Sonra..

Neye söyledi, kime söyledi bilmiyorum;
''Orospu çocuğu!''