İnsanları
mesleklerine, ünvanlarına, kazançlarına ve fiziksel özelliklerine göre kategorize etme
alışkanlığı, tüm zamanlara meydan okuyan cinsiyetsiz bir hastalık. Üretmemek, kişilik bozukluğu, vasıfsızlık, fındık
kadar bir beyin, biraz zavallılık ve sonsuz kalitesizlik yeterli bu hastalığa yakalanmak için. Asla tedavi edemezsin ama korunmak için reçetesi şu; onları
çemberin dışında bırakacaksın. Takmayacaksın, yorum almayacaksın, yola devam
edeceksin. Seninle gelmek isteyen zaten geliyor. Sen ruhundaki mizaha
odaklanacaksın. Güneş görüyor mu çiçeklerin? Buna bakacaksın. Bugün
topraklarına yağmur yağıyor diye küsmemeyi becerebiliyorsan gökyüzüne, gerisini
iplemeyeceksin. Hasadına bakacaksın… İsteyen istediğini düşünebilir.
Milyon
kere konuştuğumuz üzere, koşullar ne olursa olsun gülebilen insanlar konuyu kapatmış oluyor. Bir insanda komiklik ve neşe varsa, orada ürkütücü bir zeka
oluyor. Bir insan komikse zekidir. Bu zekanın dozu yüksekse de mutsuzdur. Zeka
idrak, yani farkındalık getiriyor çünkü beraberinde.
Mesela
ne kadar iyi görünürse görünsün bir insanın mutsuzluğunu anlayabiliyorsan, bu
fark ediş önce üzücü sonra ise sana yük oluyor. Farkındalığı yüksek olan
insanlar, samimi olmayan hiçbir şeyi yemiyor.
Bana
göre olan kısmı şu, mizah insanın diplerdeki mutsuzluğu ile mücadele etme
yöntemi. Yani ızdırap veren şeyleri ve şüphesiz -tüm deliklerinden
adaletsizlik fışkıran- hayatı da katlanılabilir kılmak. Mesela benim en çok
espri yaptığım konular, aslında en çok ağladığım konular. Bunu fark edebilen
çok az insan var. Onlar da iyi ki var.
Genel
olarak beni düşmez kalkmaz, bi bok olmaz zannederler. 'Bahar halleder'
duymaktan en nefret ettiğim cümle. Yok abi yok, halledemiyorum işte benim de
patladığım bi sürü mevzu var. Ota boka gözlerim doluyor, sadece kafamı başka bir yöne
çeviriyorum. Hepsi bu. Bişey hallettiğim filan yok.
Güçlü
birisi olmak sanıldığı gibi matah birşey de değil ayrıca. Ne kadar güçlüysen o kadar
savaşıyorsun. Çünkü herkes sana abanıyor. Biri bitmeden biri başlıyor. Yaşamak zaten
büyük bir arbede ve büyük savaşçılar hep yalnız. Ne kadar yalnızsan da o kadar
güçlü olmak zorundasın. Çok değişik.
Tüm
bu olanlara dayanamayan, kafası karışmış, ne yöne gitse patlamış ve sonunda sıyırmış benim
gibi şaşkınlar da çeşitli alanlara kayıyor. Kendine küçük cepler açıyor, azıcık
nefes alabilmek için. Enstruman çalan var, kitap okuyan var, ahşap boyayan
var. Çünkü kaçacak yer yok. Çünkü maskara olmadan yaşamak zorundayız. Çünkü mizah ve sanat
hayatı katlanılır kılar. Bunlar, derdi olan insanların işi. Dert varsa üretim
var.
Bu
arada bu yollara düşenler şöyle üretelim, böyle üretelim, sapık gibi üretelim diye kıçını da yırtmıyor, sığınıyor buralara.
Birileri tarafından anlaşılma ümidi olsa hemen terk edecekler sanatı da, mizahı
da… Hep öyle oluyor çünkü.
‘Bazıları’
ne kadar mutlu halbuki :) Tüm bu dertlerden uzak... Çünkü genel olarak sormuyorlar ve düşünmüyorlar. Kafa
yordukları tek şey kendi düzenleri ve konfor alanları. Önlerine konulan
şeyleri/koşulları kabul ediyorlar, sahipleniyorlar ve yapışıyorlar. Küçücük bir
şeyi sormaya başlasalar sıkıntı.
Hayatı
boyunca sorduğu sorular başına bela olmuş bir insan olarak çok ta tavsiye
etmiyorum bunu. Mutlu olmaksa hedefiniz, sormayın abi soru filan. Gerek yok,
insanın canı sıkılıyor. Siz varsa etrafınızda kendi yarasının üstünde tepine tepine
espri yapan ya da yönetemediği şeylerle sinirinden dalga geçen birileri, gülün
onlarla...
Sonra deli deyip geçersiniz. Sen
deli zannedersin ama aslında sıkıntısını ya da zekasını zapt edemiyordur. Toplum onlara
deli\kırık\sıyırmış der. Bakma insanlar ikiyüzlü, herkes ister bazen deli olmak. Korkunç sempati duyuyorum onlara. Bir de söylemek
isteyip te söyleyemediklerimi duyanlara…
(Bu arada önemli bir noktayı kaçırmamak lazım. Bu toplum çakallıkla zeki olmayı karıştırıyor. Bunu bi ayıracaksın kardeşim. Zekadan kast ettiğimiz asla 'en akıllınız benim, hepinizi suya götürüp susuz getiririm' varoşluğu değil. Bilmeyenler için ekleyelim, zeka ile çakallık arasında 2 temel fark var;
1-Aile Terbiyesi
2-Ahlak.)
Bu
kadar yeter bence. 1 yıllık aradan sonra tekrar buralarda olmak iyi geldi. Bi kaç konu var
aklımda, en kısa zamanda yazıcam. Dün gece aklıma ne
geldi biliyor musun?
20
yaşıma bir mektup yazabilseydim eğer, kendinin kıymetini bil derdim. Kendinin
kıymetini bil.
Neşeli
günler.

İnsanlık nasıl olmalı nın anlatımıdır.Nokta.👏
YanıtlaSil������
YanıtlaSilYazmaya devam et...
YanıtlaSilYaşanmışlık, tecrübe ve örnek herkes umarım kendine ders çıkarır kendine
YanıtlaSilMüthiş. Duygulara tercüman🌻
YanıtlaSilÇemberin dışında bırakmak...
YanıtlaSil